İnsan bir gün bağırarak değişmez. Değişim, çok daha sessiz, çok daha sofistike bir süreçtir. Kapıları çarpıp gitmekle değil; o kapının neden bu kadar uzun süre açık kaldığını fark etmekle başlar. Ve hayat da aslında seni kırmak için sertleşmez; içindeki fazlalıkları söküp atmak için sertleşir çoğu zaman… Seni bir yerinden —hatta birkaç yerinden— kırdığında genelde iki seçeneğin olur: Ya dağılıp başkalarını suçlarsın ya da oturup kendi parçalarına bakarsın. O ilk parçayı yerden alıp, “Bu artık...

Yılın malum zamanına geldik. Uykumdan ödünç aldığım bu saatte, lambaderimin altına oturdum, 2025 beni en çok hangi halimle karşılaştırdı diye düşünüyorum. Koca yıl aslında tam da bu sabah gibiydi sanırım. 😊 İçimde net bir yön yoktu. Ama tuhaf bir şekilde, panik de yoktu. O boşlukta durabildim. Ve o belirsizlik içinde, galiba en çok da acele edenle etmeyeni yan yana koydu bu yıl. Planlayanla bırakanı. Kontrol etmeye çalışanla “olduğu kadar” diyebileni. Tam tersine; akıştayken ve...

Kimi zaman bir romanın içinde yankılanan sessizlikleri, kimi zaman bir cümlenin bıraktığı izleri de buraya eklemek istiyordum ne zamandır. Çünkü “Kitaplığımda Yaşayanlar” da, en az “Dinlemeye Doyamadığım Şarkılar” ve “İçimden Geçen Şiirler” kadar hayatın kendisine benziyor. 🎵📖 Bazen bakıp geçiyoruz kitaplığımıza sadece, görmeden. Yani bir gün gerçekten görmek için bakarsak o kitaplardaki cümlelere; o zaman anlarız belki hayatın göremediğimiz yanlarını… Márquez’in Kırmızı Pazartesi’si ...