Dünya, içindeki boşluğu dışarıdan aldığı parlak nesnelerle doldurmaya çalışan insanlarla dolu. Oysa gözden kaçırdığımız yalın bir gerçek var: İç dünyanız bir şantiye halindeyse, dışarıya diktiğiniz gökdelenlerin hiçbir hükmü yok. Çünkü insan, dünyayı olduğu gibi değil; kendi ruhunun genişliği kadar deneyimler. Montaigne, taa yüzyıllar öncesinden bu hakikati fısıldamıştı ve görünen o ki hala da geçerliliğini koruyor: “Dünyanın bütün nimetleri elinde bile olsa, onları tadabilecek bir ruh...

Van Gogh’un Zeytin Ağaçları’na bakarken içimi türlü his kaplıyor. Hiçbir gövde dümdüz değil, hiçbir dal nizamla uzanmıyor. O ağaçlar, toprağın bağrından bir feryat gibi bükülerek, kıvranarak ve acıyla ama inatla "ben buradayım" diyerek fışkırmışlar. Fırçanın her darbesi bir yara izi, her yamukluk bir karakter aslında. Onları şahane kılan şey, zımparalanmamış, o vahşi ve dürüst yaşanmışlıkları. Bir süredir durup durup bunu düşünürken buluyorum kendimi. Peki insanlar artık neden bu kadar yapay?...

İnsan bir gün bağırarak değişmez. Değişim, çok daha sessiz, çok daha sofistike bir süreçtir. Kapıları çarpıp gitmekle değil; o kapının neden bu kadar uzun süre açık kaldığını fark etmekle başlar. Ve hayat da aslında seni kırmak için sertleşmez; içindeki fazlalıkları söküp atmak için sertleşir çoğu zaman… Seni bir yerinden —hatta birkaç yerinden— kırdığında genelde iki seçeneğin olur: Ya dağılıp başkalarını suçlarsın ya da oturup kendi parçalarına bakarsın. O ilk parçayı yerden alıp, “Bu artık...