Yılın malum zamanına geldik. Uykumdan ödünç aldığım bu saatte, lambaderimin altına oturdum, 2025 beni en çok hangi halimle karşılaştırdı diye düşünüyorum. Koca yıl aslında tam da bu sabah gibiydi sanırım. 😊 İçimde net bir yön yoktu. Ama tuhaf bir şekilde, panik de yoktu. O boşlukta durabildim. Ve o belirsizlik içinde, galiba en çok da acele edenle etmeyeni yan yana koydu bu yıl. Planlayanla bırakanı. Kontrol etmeye çalışanla “olduğu kadar” diyebileni. Tam tersine; akıştayken ve...

Kimi zaman bir romanın içinde yankılanan sessizlikleri, kimi zaman bir cümlenin bıraktığı izleri de buraya eklemek istiyordum ne zamandır. Çünkü “Kitaplığımda Yaşayanlar” da, en az “Dinlemeye Doyamadığım Şarkılar” ve “İçimden Geçen Şiirler” kadar hayatın kendisine benziyor. 🎵📖 Bazen bakıp geçiyoruz kitaplığımıza sadece, görmeden. Yani bir gün gerçekten görmek için bakarsak o kitaplardaki cümlelere; o zaman anlarız belki hayatın göremediğimiz yanlarını… Márquez’in Kırmızı Pazartesi’si ...

Geçenlerde parmağımı kestim. Evet, hem de baya derin kestim yani. Antiseptiği alıp pansuman yaparken aklıma kim geldi dersiniz? 😄 Descartes. Hani şu “Düşünüyorum, öyleyse varım” diyen 17. yüzyıl filozofu.😊 Belki de ilk defa, onunla bu kadar somut bir bağ kurdum — çünkü o an düşündüğümden çok acıyı hissediyordum!!! Ve dedim ki: “Ah Descartes, düşünce kadar acı da gerçek, hem de çok!” 🧠  Aklın Saltanatı Descartes’ın yaşadığı dönem, aklın krallık kurduğu bir dönemdi. Her şey mantıkla,...