Bazen hayat, en usta senaristlerin bile kurmaya cesaret edemeyeceği kadar tuhaf ve kusursuz düğümler atıyor önümüze. Hiç planda yokken bir sokağa sapıyoruz. Hiç hesapta yokken birine denk geliyoruz. Ve bir bakıyoruz… Aslında sahnesi çoktan kapanmış bir oyunun ortasında bulmuşuz kendimizi. Bir yerlere bıraktığımız izler oluyor bazen. Sustuğumuz yerleri dinleyen birileri de çıkabiliyor karşımıza. Dahası, unuttuğun bir cümle, bir başkasının gizli haritasına bile dönüşebiliyor. İnsan, "görülmeye"...

Dünya, içindeki boşluğu dışarıdan aldığı parlak nesnelerle doldurmaya çalışan insanlarla dolu. Oysa gözden kaçırdığımız yalın bir gerçek var: İç dünyanız bir şantiye halindeyse, dışarıya diktiğiniz gökdelenlerin hiçbir hükmü yok. Çünkü insan, dünyayı olduğu gibi değil; kendi ruhunun genişliği kadar deneyimler. Montaigne, taa yüzyıllar öncesinden bu hakikati fısıldamıştı ve görünen o ki hala da geçerliliğini koruyor: “Dünyanın bütün nimetleri elinde bile olsa, onları tadabilecek bir ruh...

Van Gogh’un Zeytin Ağaçları’na bakarken içimi türlü his kaplıyor. Hiçbir gövde dümdüz değil, hiçbir dal nizamla uzanmıyor. O ağaçlar, toprağın bağrından bir feryat gibi bükülerek, kıvranarak ve acıyla ama inatla "ben buradayım" diyerek fışkırmışlar. Fırçanın her darbesi bir yara izi, her yamukluk bir karakter aslında. Onları şahane kılan şey, zımparalanmamış, o vahşi ve dürüst yaşanmışlıkları. Bir süredir durup durup bunu düşünürken buluyorum kendimi. Peki insanlar artık neden bu kadar yapay?...