hangipelin

Bazen hayat, en usta senaristlerin bile kurmaya cesaret edemeyeceği kadar tuhaf ve kusursuz düğümler atıyor önümüze. Hiç planda yokken bir sokağa sapıyoruz. Hiç hesapta yokken birine denk geliyoruz. Ve bir bakıyoruz… Aslında sahnesi çoktan kapanmış bir oyunun ortasında bulmuşuz kendimizi. Bir yerlere bıraktığımız izler oluyor bazen. Sustuğumuz yerleri dinleyen birileri de çıkabiliyor karşımıza. Dahası, unuttuğun bir cümle, bir başkasının gizli haritasına bile dönüşebiliyor. İ

Dünya, içindeki boşluğu dışarıdan aldığı parlak nesnelerle doldurmaya çalışan insanlarla dolu. Oysa gözden kaçırdığımız yalın bir gerçek var: İç dünyanız bir şantiye halindeyse, dışarıya diktiğiniz gökdelenlerin hiçbir hükmü yok. Çünkü insan, dünyayı olduğu gibi değil; kendi ruhunun genişliği kadar deneyimler. Montaigne, taa yüzyıllar öncesinden bu hakikati fısıldamıştı ve görünen o ki hala da geçerliliğini koruyor: “Dünyanın bütün nimetleri elinde bile olsa, onları tad

Van Gogh’un Zeytin Ağaçları’na bakarken içimi türlü his kaplıyor. Hiçbir gövde dümdüz değil, hiçbir dal nizamla uzanmıyor. O ağaçlar, toprağın bağrından bir feryat gibi bükülerek, kıvranarak ve acıyla ama inatla "ben buradayım" diyerek fışkırmışlar. Fırçanın her darbesi bir yara izi, her yamukluk bir karakter aslında. Onları şahane kılan şey, zımparalanmamış, o vahşi ve dürüst yaşanmışlıkları. Bir süredir durup durup bunu düşünürken buluyorum kendimi. Peki insanlar artık nede

İnsan bir gün bağırarak değişmez. Değişim, çok daha sessiz, çok daha sofistike bir süreçtir. Kapıları çarpıp gitmekle değil; o kapının neden bu kadar uzun süre açık kaldığını fark etmekle başlar. Ve hayat da aslında seni kırmak için sertleşmez; içindeki fazlalıkları söküp atmak için sertleşir çoğu zaman… Seni bir yerinden —hatta birkaç yerinden— kırdığında genelde iki seçeneğin olur: Ya dağılıp başkalarını suçlarsın ya da oturup kendi parçalarına bakarsın. O ilk parçayı yerde

Yılın malum zamanına geldik. Uykumdan ödünç aldığım bu saatte, lambaderimin altına oturdum, 2025 beni en çok hangi halimle karşılaştırdı diye düşünüyorum. Koca yıl aslında tam da bu sabah gibiydi sanırım. 😊 İçimde net bir yön yoktu. Ama tuhaf bir şekilde, panik de yoktu. O boşlukta durabildim. Ve o belirsizlik içinde, galiba en çok da acele edenle etmeyeni yan yana koydu bu yıl. Planlayanla bırakanı. Kontrol etmeye çalışanla “olduğu kadar” diyebileni. Tam tersine; akıştayken

Kimi zaman bir romanın içinde yankılanan sessizlikleri, kimi zaman bir cümlenin bıraktığı izleri de buraya eklemek istiyordum ne zamandır. Çünkü “Kitaplığımda Yaşayanlar” da, en az “Dinlemeye Doyamadığım Şarkılar” ve “İçimden Geçen Şiirler” kadar hayatın kendisine benziyor. 🎵📖 Bazen bakıp geçiyoruz kitaplığımıza sadece, görmeden. Yani bir gün gerçekten görmek için bakarsak o kitaplardaki cümlelere; o zaman anlarız belki hayatın göremediğimiz yanlarını… Márquez’in Kırmızı

Geçenlerde parmağımı kestim. Evet, hem de baya derin kestim yani. Antiseptiği alıp pansuman yaparken aklıma kim geldi dersiniz? 😄 Descartes. Hani şu “Düşünüyorum, öyleyse varım” diyen 17. yüzyıl filozofu.😊 Belki de ilk defa, onunla bu kadar somut bir bağ kurdum — çünkü o an düşündüğümden çok acıyı hissediyordum!!! Ve dedim ki: “Ah Descartes, düşünce kadar acı da gerçek, hem de çok!” 🧠 Aklın Saltanatı Descartes’ın yaşadığı dönem, aklın krallık kurduğu bir dönemdi. Her şey

““Bugün bir yaş daha aldım 😊🫣 Yine türlü yenilik, dönüşümleri göğüslediğim, şahane anılar biriktirdiğim, çokça keyifli gün geçirdiğim,...

Hayat aslında sandığımızdan çok daha basit ve sandığımızdan çok daha değerli. Bunu bugün yeniden hatırlattı bana ofise gelen bir çiçek....

Tel cambazıyım, düşmüyorum ama sallanmak da hakkım. 🎪 Şiirle uzun zamandır yakın ama mesafeli bir ilişkim var. Onunla barışmamın yolu...

Her gün ama her gün ekran ekran geziniyoruz. 📱 Story’ye bak, iki tweet kaydır, mail kontrol et, sonra gündem… 🗞️ Biraz haber, biraz...

💧 Su her zaman yolunu bulur. Öyledir yani. Ama biz bazen kayboluruz. Oysa yolu bulmak ne kolay; Dikkatli bakınca, baktığını görünce…...

Burada başta "Hayata Tanıklıklarım" başlığında kendime notlarımı paylaşmaya başlamıştım. Sonra "Dinlemeye Doyamadığım Şarkılar"...

“Güzellik, dehşetin tam başlangıcıdır.” (Rainer Maria Rilke, Duino Ağıtları) Güzel olan şeyler bizi büyüler, çünkü içinde bir uçurum, bir...

Hayat, yalnızca var olmak mı, yoksa onu tutkuyla yaşamak mı? Kimileri için yaşamın sırrı heyecan, merak ve tutkuda; kimileri içinse...

Geçtiğimiz günlerde Orhun Orhon’un bir paylaşımına denk geldim. Ciddi anlamda kışkırtan, huzursuzluk veren, üzerinde düşünmeye çeken...

Oturup Yıldızlardan Bakalım Dünyadaki Resmimize Bir yılı daha geride bırakırken, iz bırakan tecrübeleri anımsamak için duraksadığım...

Freud, Sanat ve Sanatçılar Üzerine adlı eserinde Mona Lisa'nın o ünlü, gizemli gülüşünden bahseder. Hani hepimizin bakıp da “ Bu kadın...

Ömürden bir yıl daha eksilirken, o eksilen günlerin insan ruhunda arttırdıkları manidar.. Ne var ki akıl almaz olaylarla dolu bir...

Hani insanın anılarıyla eşleştirdiği şarkılar olur. Ne bileyim, ilk aşkınızla tanıştığınızda çalan bir rast gele parça olur. Dünyanın bir...